घण्टाघरको औचित्यमाथि प्रस्न?

     कारकाँदो चोकमा घण्टाघर बनाउने नेपालगन्ज उद्योग वाणिज्य संघको निर्णयको चौतर्फी आलोचना भएको छ । संचार र प्रविधिमा भएको विकाससँगै मानिसले घडी समेत लगाउन छाड्दै गएका समयमा घण्टाघर निर्माण गर्ने उद्योग वाणिज्य संघको निर्णयलाई धेरैले पुरातन सोंचको उपज भनेका छन् ।

अनुत्पादक क्षेत्रमा लगानी गर्ने नेपालगन्ज उद्योग वाणिज्य संघको कदमको आलोचना गर्दै व्यवसायी ललित रौनियारले आधुनिक युगमा घण्टाघरको औचित्यबारे प्रश्न उठाएपछि सामाजिक संजालमा यसबारे बहस छेडिएको छ । रौनियारजस्तै अधिकांशले घण्टाघर बनाउन गर्न लागिएको लगानीलाई औचित्यहिन भनेका छन् । संघले करिब २५ लाख रुपैयाँको लागतमा कारकाँदो चोकमा घण्टाघर बनाउने तयारी गरेको छ । जसका लागि नेपालगन्ज उपमहानगरपालिका उपमहानगर कार्यपालिकाको कार्यालयले चोकको जग्गा घण्टाघरका लागि उपभोग गर्न संघलाई अनुमति पनि दिईसकेको छ ।

पूर्व प्रशासक विश्वराज डोटेलले पनि नेपालगन्ज उद्योग वाणिज्य संघको घण्टाघर बनाउने सोंचलाई एक सताब्दी पुरानो भनेर टिप्पणी गरेका छन् । कुनै समय बाँकेको एलडीओ रहिसकेका डोटेलले घण्टाघर बनाउने निर्णयप्रति विमति राख्दै भनेका छन्, ‘म एलडीओ हुँदा सेम शाक्य जीले यस्तै प्रस्ताव ल्याउनु भएको थियो । मैले त्यति बेलाका सीडीओ ढुण्डीराज पोखरेल ज्यूको उपस्थितिमा द्रुत प्रविधिको विकासले घण्टाघरको औचित्य नरहेकोले नगरको सुन्दरता बढाउने योजना ल्याउन अनुरोध गरेको थिएँ । जुन उहाँहरुको टीमले स्वीकार गरेको थियो । बुद्धिले पनि हामी १ सताब्दी पछाडी छौं भन्ने पुष्टि हुन्छ ।’

इन्सेकका क्षेत्रीय प्रमुख भोला महत पनि घण्टाघर बनाउने निर्णय उपयुक्त नभएको भन्दै त्यसको विपक्षमा उभिएका छन् । उनले भनेका छन्, ‘यो आधुनिक युगमा केको घण्टा घर ? केही सृजनशिल कुरा सोचौं ।’ त्यस्तै शिक्षक प्रकाश लामिछानेले पनि घण्टाघर बनाउने निर्णयप्रति विमति राखेका छन् । यता पत्रकार सम थापाले पनि घण्टाघर बनाउने निर्णयको विरोध गर्दै भनेका छन्, ‘हातमै घडी बान्न छोडिसकेका बेला घण्टाघर किन चाहियो ? बरु सहरभरी व्यवस्थित शौचालय बनाउँदा मानिसहरुले लाभ लिन्छन् ।’

यता नेपालगन्ज उद्योग वाणिज्य संघका अध्यक्ष नन्दलाल वैश्यले भने घण्टाघर बनाउने निर्णय गलत नभएको दाबी गर्छन् । उनले यसको विरोध गर्नु पर्ने कुनै कारण नरहेको भन्दै संघको निर्णयको बचाउ गरे । अवध पोस्ट्सँग कुरा गर्दै अध्यक्ष बैश्यले भने, ‘हामीले संघ ५० बर्ष पुगेको अवसरमा घण्टाघर बनाउन लागेका हौं । फेरि यो घण्टाघर मात्र नभएर ‘उद्योग स्तम्भ’ पनि हो । त्यसैले कसैले विरोध गर्नुको कुनै अर्थ छैन ।’

Read More

साउनमा शिवजि लाई के चडाउदा के फल प्राप्त हुन्छ

शिवपुराणमा वर्णन गरिएअनुसार भगवान् शिवलाई प्रसन्न तुल्याउने केही उपाय र लाभ यस्ता छन् : 

 नटुक्रिएको चामल चढाउँदा धन प्राप्त हुने सम्भावना हुन्छ ।

 तिल चढाउँदा पाप नाश हुन्छ ।

 जौं चढाउँदा सुख वृद्धि हुन्छ ।

 गहुँ चढाउँदा सन्तान वृद्धि हुन्छन् ।

उपरोक्त अन्न तथा तेलहन भगवान् शिवलाई चढाइसकेपछि गरिब–गुरुवालाई बाँडिदिनुपर्छ भन्ने शिवपुराणमा उल्लेख छ ।

कुन द्रव्य चढाउँदा कस्तो फल प्राप्त हुन्छ ?

 शिवलिंगमा जल चढाउँदा ज्वरोमा लाभ हुन्छ भने सन्तान वृद्धिका लागि पनि यो उपाय उत्तम मानिन्छ ।

 दूधमा सख्खर घोलेर चढाउँदा मस्तिष्कको क्षमता वृद्धि हुन्छ ।

 उखुको रस चढाउँदा कामना गरिएका सबै प्रकारका आनन्द प्राप्त हुन्छ ।

 गंगाजल चढाउँदा भोग र मोक्ष दुवै प्राप्त हुन्छ ।

 शिवलिंगलाई महले अभिषेक गर्दा क्षयरोग नाश हुने मान्यता छ ।

 शिवलिंगलाई गाईको शुद्ध घिउले अभिशेक गर्ने हो भने मानिसका सबै किसिमका शारीरिक

कमजोरी नष्ट हुन्छन् भन्ने विश्वास गरिन्छ ।

कुन फूल चढाउँदा कस्तो फल प्राप्त हुन्छ ?

 शिवलिंगमा सेतो वा रातो आँकको फूल चढाउँदा मोक्ष प्राप्ति हुन्छ ।

 चमेलीको फूल चढाउँदा वाहन सुख प्राप्त हुन्छ ।

 आलसको फूल चढाउने मानिस भगवान् विष्णुको प्रिय हुन्छ ।

 समीको रूखको पात चढाउँदा मोक्ष प्राप्ति हुन्छ ।

 बेलीको फूल चढाउँदा सुन्दर एवं सुशील पत्नी प्राप्त हुन्छिन् ।

 जुहीको फूल चढाउँदा घरमा अन्नको कमी हुँदैन ।

  करविरको फूल चढाउँदा नयाँ पोसाक प्राप्त हुन्छ ।

 शिवलिंगलाई पारिजातको फूलले पूजा गर्दा घरमा सुख एवं सम्पत्तिको श्रीवृद्धि हुन्छ ।

 शिवलिंगमा धतुरोको फूलले पूजा गर्दा कुलको नाम राख्ने सन्तान प्राप्त हुन्छ ।

 शिवलिंगमा रातो डाँठ भएको धतुरो चढाउनुलाई उत्तम मानिएको छ ।

 शिवलिंगमा दुबो चढाएर पूजा गर्दा आयु बढ्छ ।

Read More

Study finds one in five teenage French girls too thin

     

  PARIS, June 14, 2017 (AFP) - Nearly one in five teenage girls in France is underweight, according to a study released Tuesday, a sharp increase that could pose a new worry for health officials even as they focus on rising obesity.

Among girls aged 11 to 14, 19.6 percent were underweight in 2015, France's public health institute reported, a fivefold increase from a decade earlier.For all children aged 6 to 17, the institute found that 13 percent were too thin, up from 8 percent.The results could reflect fashion trends highlighting the waif look, including the "A4 waist challenge" in which girls post pictures of their ultra-slim midriffs hidden behind an office-size sheet of paper held vertically.But Benoit Salanave, a researcher at Sante Publique France, cautioned against drawing quick conclusions."We don't have an explanation -- we have to look deeper into it," he said, adding that for the most part the girls were merely thin: "This is not pathological, not anorexia."Even so, he conceded that the French authorities would have to address the issue seriously at a time when the focus is, as in many other countries, primarily on obesity.

France has seen the number of overweight people remain more or less stable over the past decade, with 17.2 percent of adults considered obese in 2015 compared with 16.9 percent previously, with the number of overweight edging up to 49.3 from 49 percent.The report found that 3.9 percent of children aged 6 to 17 were obese and 16.9 percent were overweight, up from 3.6 percent and 17.6 percent a decade ago.A study released Monday by The New England Journal of Medicine deemed 107.7 million children and 603.7 million adults worldwide obese, as its authors pinpointed "a growing and disturbing global public health crisis."The study found that 2.2 billion people -- around 30 percent of the world population -- were either obese or overweight at the end of 2015.

Read More

Breaking News :थाइ बिमान नुवाकोटमा दुर्घटना १ सय १३ को मृत्यु

थाइल्यण्डको थाइ एयरवेज विमान सन् १९९२ जुलाई ३१ अर्थात आजकै दिन नुवाकोटकाे लाङटाङ क्षेत्रमा दुर्घटना हुंदा १ सय १३ जना यात्रुको निधन भएको थियो । जसमध्ये २३ जना नेपाली नागरिक, ३५ जना थाइ नागरिक १७ जापानिज सहित अन्य विभिन्न देशका नागरिक रहेका थिए ।

थाइल्याण्डबाट उडेको थाइ एयरबस ३११ नेपालको विमानस्थलमा आइपुग्न लागेको बेलामा नुवाकोटमा दुर्घटना ग्रस्त भई ९९ यात्रु सहित १३ चालकदलका सदस्यको निधन भएको थियो ।

Read More

हङकङमा नेपाली बालिकाको दर्दनाक दुर्घटना देख्ने, सुन्नेको आँशु थामिएन

• देख्ने, सुन्नेको आँशु थामिएन

- अनोज रोक्का

श्रावण १६, २०७४- 
मृत्यु जीवनको धुव्रसत्य हो । तर कुनैकुनै मृत्यु यस्तो बनिदिन्छ जुन सहजै हृदयले स्विकार्दैन । जुलाई ७ तारिकका दिन तीन बर्षिय बालीका ईक्सामा लिम्बुको ईहलिला समाप्त भयो । जीवनरुपी फुल फक्रन नपाउँदै साधैका लागि चुडियो । 

साँझको समय बेलुकी ७ बजेतिर बाबा कृष्ण सेनेहाङ र सानो भाईसँग खेल्नका लागि निस्किएकी थिईन ईक्सामा । बाबाको हात समातेर हङकङका गगनचुम्बी भवन नियाल्दै हिडिरहेकी उनी एकैछीनमा हराईन् । सानो भाई लडेकाले बाबाले ईक्सामाको हात छोडेर भाई उठाउँन तर्फ लागे, ठिक त्यहि समयमा ईक्सामा पार्क तर्फ दगुरेकी थिईन् । हङकङको ब्यस्त सडक अनि तिव्ररुपमा गुडिरहेको गाडीले सानी ईक्सामालाई देखेन । अन्तत ठक्कर मात्र दिएन करिब २०० मिटर घिसारेर लग्यो । सडकभरि रगत र कपाल छरिएको अनि गाडी मुनी आफ्नी सानी छोरी देख्दा कृष्ण मुर्छित भए ।  

कानुनी प्रक्रियाको लागि लगभग एक महिनापछि लिम्बु परम्पराअनुसार ईक्सामाको आइतवार अन्त्येष्टि गरियो । अन्त्येष्टिको क्रममा सहभागी हजारौं नेपालीहरुको आँशु थामिएन । बिदेशी भुमिमा आफ्नो सपना अनि आफन्तको मायाबाट टाढिएर बाँच्नुको पिडा त छदैछ आफु भन्दा बढि प्रिय मानेको सन्तानलाई गुमाउनु पर्दा आमा ज्योती र हजुरआमालाई सम्हालिन गाह्रो परिरहेको थियो । 

हङकङ स्थित ईन्टरनेशनल फ्युनरल पार्लरमा श्रृदाञ्जली अर्पण र मौनधारण पश्चात ताईवाई फुशान सम्सान घाटमा अन्त्येष्टिको लागि अन्तिम बिद्युतीय स्विचमा हात राख्दा बाबा कृष्ण र आमा ज्योतीको आँखाबाट बलिन्द्र आँशु धारा बगिरहेको थियो । सायद प्यारी छोरीको अन्तिम बिदाई नै त्यहि हो ।

Read More

किन जानु पर्यो विदेश नेपालमै माछापालनबाट वार्षिक ३० लाख आम्दानी हेर्नु होस् कसरी?

  

       अर्थ संसार, महेन्द्रनगर - माछापालनबाट वार्षिक रु ३० लाख आम्दानी गर्न सफल भएका बौएलाल मुखिया अहिले फिस किङ अर्थात् ‘माछाको राजा’ भनेर चिनिन थालेका छन् ।

कुनै बेला चरम गरिबीमा बाँचिरहेका मुखिया माछापालनबाट नेपालमै निजी क्षेत्रमा सबैभन्दा बढी माछाका भुरा उत्पादन गरी बिक्री गर्नेमा पर्छन् ।

धनुषाको सहिदनगर नगरपालिका–४ नन्नुपट्टी गाउँका ७० वर्षीय मुखियाकै नाउँले उनको गाउँ चिनिन्छ । नन्नुपट्टीमा करिब १३ बिगाहा जग्गामा फैलिएको ‘मुखिया मत्स्य प्रजनन फार्म’ ले गाउँका बासिन्दाको पहिचान फेरेको छ ।

२०२९ सालबाट माछा उत्पादन शुरु गरेका मुखियाले हालसम्म आफ्नो व्यापारमा निकै ठूलो फड्को मारेका छन् । मुखियाले निजीस्तरमा करिब ४० वटा माछा उत्पादनका माउ पोखरी र नर्सरी पोखरी निर्माण गरेका छन् । जसबाट उनले वार्षिक रु सात करोड मूल्य बराबरका माछाका भुरा र करिब ३०० क्वीन्टल माउ माछा उत्पादन गरी बिक्री गर्ने गरेका छन् ।

शान्त र सरल स्वभावका मुखियाको फार्मसँगै रहेको घरको आँगनमा प्रतिदिन माछा व्यापारी, माछा उत्पादन गर्न चाहने कृषक र जानकारको ठूलो जमघट हुने गर्छ । आफूसँग उत्पादनका सीप सिकेर प्रयोगमा ल्याउन खोज्नेलाई सहजरूपमा मुखिया आफ्ना अनुभव र ज्ञान बाँड्ने गर्छन् ।

मुखियाको व्यापारमा उहाँको छोरा कन्हैया र रमेश पनि सहयोग गर्छन् । बुबाको व्यापारलाई अझ बढी फैलाउने उद्देश्यले आफूहरू अन्य पेशामा नगई यसमै लागिपरेको कान्छा छोरा रमेश बताउँछन् । यस फार्ममा उत्पादन हुने माछाका भुरा काठमाडौँ, नुवाकोट, सोलुखुम्बु, मोरङ, बारा, पर्सा, सप्तरी, झापा, महोत्तरीलगायत नेपालका अधिकांश माछापालन रहेको स्थानमा पुग्ने रमेशले बताउनुभयो ।

अहिले माछा व्यापारबाटै वार्षिक रु २५ देखि ३० लाखसम्म आम्दानी गर्न सफल मुखिया परिवारलाई यो अवस्थासम्म आइपुग्दा परिश्रम, चरम गरिबी र असिम दुःख भोगेको अनुभव पनि छ ।

विगत सम्झँदै उनले भन्नुभयो – तराईमा दलित जाति मै पर्ने उहाँको समुदाय वर्षौंदेखि गरिबीको चपेटामा छ । मुखिया पनि अति विपन्न परिवारमा जन्मिएका हुन् । आफू जन्मिएको दश दिनमै आमा पारो मुखिया बितेको धेरै पछि बुबा दुखरन मुखियाबाट थाहा पाएका बौएलालले बताउनुभयो ।

उहाँले भन्नुभयो– “त्यतिबेला आफ्ना ठुल्दाइ किसुन मुखियाका सँगै एक धुर जग्गामा रहेको झुपडीमा बस्थ्यौँ । आफू १० वर्षको हुँदा बुबा निकै बिरामी परेको र औषधोपचार गराउने अवस्था थिएन । घरमा खानाकै धौधौ थियो भने औषधि त ठूलो समस्या भइहाल्यो ।” उपचार अभावमा बुबा बितेको सम्झँदा उहाँको आँखा रसायो ।

उहाँले अति नै खराब अवस्थामा हुँदा आफ्ना नातेदारले समेत खासै सहयोग नगरेको अनुभव उहाँसंग छ । “दाइले जसोतसो खोल्सामा दिनभर माछा मार्नुहुन्थ्यो र त्यो बेचेर जे–जति आउँथ्यो, त्यसैबाट गुजारा चलाउँथ्यौँ हामी”, मुखियाले पुराना दिन सम्झिदै भन्नुभयो ।

मुखियाको अनुसार करिब १३ वर्षको उमेरमा उहाँ आफ्नै गाउँका धनीमानी छिमेकी ज्ञानकुमार तिवारीको घरमा कामकाज गर्न थाल्नुभयो । त्यहीबेला अमेरिकाबाट एक जना विदेशी गाउँमा माटो र पानी परीक्षणका लागि आएका थिए । ती विदेशीले बढी जग्गा हुने व्यक्तिको माटो परीक्षण गरी कहाँ कस्तो बाली लगाउँदा राम्रो हुन्छ भनी सुझाव दिन्थे ।

उहाँले माछापालनबाट पनि राम्रो आम्दानी हुने बताएका थिए । विदेशीको कुरा मन परे पनि मुखियासँग भने न जग्गा थियो न पैसा नै । उहाँले काम गर्ने साहु तिवारीकोे तीन कट्ठा जग्गामा पोखरी थियो । मुखियाले त्यही पोखरीमा माछा पाल्ने प्रस्ताव राख्नुभयो । तिवारी आम्दानीको आधा दिने सर्तमा सहमत भए । “तिनै विदेशीले औषधि र पोखरी सफा गर्न चुना उपलब्ध गराउनुभयो”, मुखियाले स्मरण गर्नुभयो– “सरकारले कृषकलाई सित्तैमा दिने माछाका भुरा ल्याएर खेती शुरु गरेँ ।”

सानो पोखरी उत्पादन राम्रै भयो । त्यही माछा बेचेर जीविकोपार्जन सहज हुन थाल्यो । अधियामा सुरु गरेको माछापालनमा नयाँ मोड आयो जब तत्कालीन प्रधानपञ्चले आफ्नो घर नजिकको पोखरी ठेक्कामा दिने प्रस्ताव राखे । तिवारीजीको सल्लाहमा मुखियाले त्यो पोखरी ठेक्कामा लिनुभयो । लगानी गर्ने पैसा नभएकाले रु एघार सय पैचो पनि उनै तिवारीले दिएका थिए । त्यो पैसाको भुरा किनेर पोखरीमा हाल्ने तरखर गरिराख्दा रातिपख ती भुरा मरे । झन ठूलो समस्या आइप¥यो । बाध्य भएर पाँच प्रतिशतका दरले रु ५०० ऋण लि र रु ४०० साथीको बुबासँग सापट लिनुभयो ।

त्यही रु ९०० बाट शुरु भएको माछा व्यवसाय नै आज उहाँको परिचय भएको छ । “अर्को वर्ष जब पोखरीमा माछा मार्यौ, त्यसबाट ठूलो उपलब्धि भयो र जिन्दगी नै फेरियो”, मुखियाले भन्नुभयो – “त्यतिबेला प्रतिकलिो रु आठमा बिक्री हुने माछाबाट रु ११ हजार आम्दानी गरें । त्यही पैसाबाट ११ कट्ठा खेत किनेर धानखेती गरेको र थप तीन कट्ठा खेत किनेर त्यसमा माछापालनको काम शुरु गरे,” उहाँले भन्नुभयो ।

आफ्नो मिहनेत र परिश्रममा सदैव साथ दिएकी श्रीमती बुधनीदेवी मुखिया र छोराको हौसलाले नै अहिलेसम्म ऊर्जा दिने गरेको मुखिया बताउनुहुन्छ । सानैमा बुबाआमा बितेकाले धेरै पढ्न नपाए पनि गाउँकै विद्यालयमा कक्षा आठसम्म अध्ययन गरेका मुखिया लामो अनुभवका कारण हाल माछासम्बन्धी बिमारी, रोग वा समस्याको निदान गर्नसमेत सक्नुहुन्छ । “म चिकित्सक त होइन तर अनुभवका कारण माछाका समस्या सजिलै बुझेर समाधान गर्न सक्छु”, मुखियाको आत्मविश्वास छ ।

सम्भावना देखेको ठाउँमा पसिना चुहाए । कुनै बेला एक कट्ठा घरघडेरीमा सीमित उनले १४ बिघा जग्गा खरिद गरे । उनीभन्दा पहिला त्यस क्षेत्रमा कसैले पनि व्यावसायिक माछाखेती गरेकै थिएन । अहिले उनकै सहयोगमा दर्जनौँ किसान व्यावसायिक माछा खेतीमा लागिपरेका छन् ।

मुखियाको मिहिनेतलाई राज्यले पनि बेलाबखत सम्बोधन गरेको उहाँ बताउनुहुन्छ । २०४६ सालमा उहाँलाई सरकारले माछा उत्पादन तालिमका लागि एक महिना बंगलादेश पठाएको थियो । त्यस्तै उहाँको परिश्रम र माछा उत्पादन क्षेत्रमा पुर्याएको योगदानलाई कदर गर्दै २०५६ सालमा तत्कालीन राजा वीरेन्द्र शाहको हातबाट गोरखा दक्षिणबाहु पुरस्कारबाट सम्मानित गरिएको थियो । यसका साथै उहाँले देश–विदेशमा सयौँ सम्मान र पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नुभएको छ ।

उहाँले भन्नुभयो– “मैले जुन गरिबी र समस्यामा आफ्नो बाल्यकाल बिताए त्यस्तो अवस्था अब आफ्नो परिवारमा कहिल्यै नआओस् त्यसका लागि केही गरेको छु जस्तो लाग्छ ।”

२० वर्ष पूर्व भएको स्थानीय निकायको निर्वाचनमा गाविस अध्यक्षमा निर्वाचित भई सफल कार्यकाल चलाई सक्नु भएको मुखिया अबको स्थानीय तहको निर्वाचनमा आफ्नो नगरपालिकाबाट प्रमुख पदमा उम्मेदवारी दिने तयारीमा रहेको बताउनुभयो ।

धनुषाको प्रत्येक गाविसमा कम्तीमा दुई र बढीमा २२ वटा सम्म पोखरी रहेको जानकारी मत्स्य व्यवसायी संघ धनुषाका अध्यक्ष कन्हैया मुखियाले दिनुभयो । उहाँले जिल्लामा ३७० पोखरीको संख्यामा रहेको जानकारी दिदैं सबैभन्दा बढी धनुषाको क्षीरेश्वरनाथ नगरपालिकामा पोखरी रहेको बताउनुभयो । अहिले जनकपुरको माछा नेपालमा नै प्रसिद्ध छ ।

Read More

साँघुरो डेरामा जन्मिएको माइती नेपाल र अनुराधाको संघर्ष

     शिक्षकको सामान्य जागिर खाएर औषतको जीवन गुजारा गरिरहेकी अनुराधा जब दैनिक पशुपति पुग्थिन्, त्यहाँ एउटा दृश्यले उनलाई निकै घोच्‍ थ्‍यो । हट्टाकट्टा महिलाहरु हात पसारेर भीख मागिरहेका हुन्थे अनि सामुन्‍ने सडकमा उनीहरुकै बालबच्चा नांगै लडिबुडि गरिरहेका देखिन्थे ।

यो दृश्य देखेर अनुराधालाई दिक्क लाग्थ्यो । मेहनत नगरेर यी महिलाहरु किन सडकमा लम्पसार परेर भीख मागिरहेका छन् ? के सडकमा उनीहरु सुरक्षित छन् ? उनलाई यी प्रश्नले निरन्तर घचघचाइरह्‍यो। उनी उत्तर खोज्‍न लागिन् । बुझ्दै जाँदा उनीहरु कुनै न कुनै रुपमा हिंसाको सिकार भइसकेको उनले पत्ता लगाइन् । सडकका तीनै महिलालाई बालबच्चासहित आफ्नो डेरामा ल्याइन् र अनुराधाले महिला हिंसाविरुद्धको सामाजिक जागरण थाल्ने अठोट गरिन् ।पच्चिस वर्षअघि आजैका दिन अनुराधाले गौशाला पिंगलस्थानको साँघुरो डेरामा माइती नेपाल जन्माएकी थिइन् ।

शिक्षण पेसामा बीस वर्ष बिताइसकेकी अनुराधाको नयाँ यात्रा यहीबाट सुरु हुन्छ । केही सहकर्मी बटुलेर उनले आफ्नै डेरामा माइती नेपाल खोलिन् । उनीसँग कुनै स्रोत र पूर्वाधार थिएन । दिनभर माइती नेपालको अफिस अनि त्यही ठाउँ राति उनकै निवास बन्थ्यो । शिक्षकको सामान्य कमाइले ती बालबच्चा र महिलालाई डेरामा पाल्न निकै सकस थियो । केही समय ऋण सापटी गरेर चलाइन् । चिनजानका शुभचिन्तकलाई जमानी बस्न लगाएर माइती नेपालको घर व्यवहार चलाउनुपर्ने अवस्था आयो । आफू तनाव र अभावमा बसेर पनि उनले बालबच्चा र महिलालाई शानका साथ राखिन् । माइती नेपाललाई उनले निकै संघर्ष गरेर हुर्काइन् ।

निकै अप्ठ्यारो र अभावबीच मानवबेचबिखनविरुद्ध एउटा साहसिक र जोखिमपूर्ण यात्रा थाल्ने निधो गरिन् अनुराधाले । विभिन्न शक्ति केन्द्रको समेत संरक्षण र अपराधिक गिरोहको संलग्नतामा भइरहेको यो धन्दाविरुद्धको यो लडाइ सजिलो थिएन । स्रोत साधनको कमी, अपराधिक गिरोहको निशाना, कमजोर संस्थागत संरचना, अविश्वास र असहयोगी राज्य संयन्त्र, अनि सानो साथ, अनुराधाको यात्रा साच्चिकै कठिन थियो । यो यात्रामा अनुराधा र माइती नेपालले चुनौती, जोखिम र समस्या पलपलमा भोग्‍नुपर्यो‍ तर उनी कहिल्यै विचलित भइनन् । निरन्तर डटेर लागिन् । उनको अदम्य साहस र इच्छाशक्ति नै माइती नेपालको पुँजी र उर्जा थियो र आज पनि छ । जसले यात्रालाई निरन्तर अगाडि बढायो ।

माइती नेपालको स्थापनापछि अनुराधा अंग्रेजी प्रपोजल बोकेर डलर लिन डोनरकहाँ धाइनन् । बरु जनचेतनाका लागि गाउँ पस्ने निधो गरिन् । पद्मकन्याका विद्यार्थी, केही संचारकर्मी र प्रहरीको साथ लिएर महिला बेचबिखन हुने नुवाकोटा, सिन्धुपाल्चोक र धादिङका दुर्गम वस्तीतिर लागिन् । टोलटोल र घरघरमा पुगेर अनुराधाले चेलबेटीबिखनविरुद्ध चेतना फैलाइन् र आवाज बुलन्द गरिन् । यो अभियानमा प्रहरी, संचारकर्मीबाट उनले राम्रो साथ पाइन् । आफ्नो स्वास्थ्यलाई समेत जोखिममा राखेर अनुराधा यो यात्रामा दिलो ज्यान दिएर लागिन् । उनलाई आज सन्तोष छ, समाधानको पुरै खुसी नभए पनि ।

अनुराधा र माइती नेपालको कामबाट प्रभावित भएर बेलायती युवराज चार्ल्सले आफ्नो नेपाल भ्रमणको कार्यक्रममा माइती नेपालमा समावेश गरे । भ्रमणपछि उनले माइती नेपाललाई सहयोग गर्न खुला पत्र लेखे । चार्ल्सको भ्रमण र खुला चिठीपछि माइती नेपाल र अनुराधाको यात्रा नयाँ चरणमा प्रवेश गर्‍यो । अन्तराष्ट्रिय संस्था तथा दाताहरुले चासो लिन थाले अनि देशविदेशमा माइती नेपाल र अनुराधाको चर्चा हुन थाल्यो । सहयोगका लागि प्रस्ताव पठाउन थाले र माइती नेपाल विस्तारै पूर्वाधार निर्माणको अभियानमा जुट्यो।

माइती नेपाललाई आत्मनिर्भर र दिगो बनाउने अभियानका अभियन्ता हुन् जर्मन नागरिक डा.वीन फ्रिड किल । साइकल दुर्घटनामा छोरी सोन्या किल गुमाएपछि किलले त्यो शोकलाई सामाजिक क्षेत्रमा शक्तिको रुपमा लगानी गर्न थाले । माइती नेपालको केन्द्रीय कार्यलयसँगै रहेको बालगृह, पुनस्र्थापना गृह, स्कूल र अस्पतालसहितको माइती भिलिजको निर्माण सोन्या किल फाउन्डेसनकै सहयोग र सहकार्यमा संभव भएको हो ।

अनुराधा भन्छिन् , यो मामुली समस्या होइन । कुनै एक व्यक्ति वा संस्थाको एक्लो प्रयासले यसको समाधान संभव छैन । तर सुरुवात व्यक्ति व्यक्ति संस्था संस्थाबाटै हुनुपर्छ । हामी सबैको साझा प्रयासले मात्र यो समस्यासँग हामी प्रभावकारी रुपमा जुध्‍न सक्छौं ।’

मानव बेचबिखन आफैमा एउटा व्यापक समस्या हो । यो नेपालको मात्रै मुद्दा होइन । विश्वव्यापी समस्या हो यसको स्वरुप र आयम निरन्तर परिवर्तन भइरहेको छ । कुनै देश, समुदाय, ठाउँ विशेषसँग जोडेर मात्रै यो समस्याको सही पहिचान हुनसक्दैन ।

यो भयानक समस्यामा माइती नेपाल र अनुराधाको सानो प्रयास कम्तीमा समाधानको दियो बनेको छ । मानब बेचबिखनविरुद्ध समाजिक चेतना बढेको छ । राष्ट्रिय मुद्दा बनेको छ र सिंगो समाज समस्यासँग परिचित भएको छ । समस्याका विरुद्ध व्यापक जनमत तयार भएको छ । मानब बेचबिखनलाई एउटा गम्भीर सामाजिक अपराधको रुपमा परिभाषित गरेर राज्यले प्रभावकारी कानुन बनाएको छ । सर्वोच्च न्यायलयले यस अपराधविरुद्ध प्रभावकारी आदेश र निर्देशन दिएको छ । बेचबिखनमा संलग्न अपराधीहरु धमाधम जेल परेका छन् ।

माइती नेपालको पहलमा दिदीबहिनी बेच्ने थुप्रै अपराधीहरु जेल परेका परेका छन् ।माइती नेपालले सयौं बालबालिका र महिलाको उद्धार गरेको छ । जोखिम परिस्थितिमा रहेका धेरै महिला तथा बालबालिकाको पुनस्र्थाना गर्ने काम पनि माइती नेपालबाट भएको छ ।

मानव बेचबिखनविरुद्ध अनुराधाले प्रदर्शन गरेको अदम्य साहस र उनको अनवरत संघर्षको देश विदेशमा प्रशंसा भइरहेको छ । नेपालबाट सिएनन हिरोको अवार्ड पहिलोपटक उनले नै हात पारिन् । भारतको निकै प्रतिष्ठित सम्मान पद्माश्री पुरस्कार पाउने अनुराधा नै पहिलो नेपाली हुन् । उनले अरु थुप्रै अन्तराष्ट्रिय सम्मान र पुरस्कार प्राप्त गरेकी छिन् । उनी भन्छिन् , ‘म त माध्यम मात्र हो । यो सबै माइती नेपाल र यहाँ रहेकाक सबै बालबालिका र महिलाको सम्मान र सम्पत्ति हो । यसले हामीले अघि बढ्न थप हौसला प्रदान गरेको छ ।’

साढे दुई दसकअघि अनुराधाले डेरामा जन्माएको माइती नेपाल आज देशकै एउटा उदाहरणीय सामाजिक संस्थाका रुपमा स्थापित भएको छ। जोखिममा रहेका हजारौं महिला तथा बालबालिकाका लागि आश्रय तथा आसाको केन्द्र बनेको छ । पच्चिस वर्षको यात्रा सम्पन्न गरेकोमा माइती नेपाल र माइती परिवारलाई बधाइ तथा सुभकामना 

Read More

टेलिकमको अफरः डाटाबाट इन्टरनेट चलाउन झन् सस्तो, फोन उठाउँदा पनि बोनस पाइने

     काठमाडौं । नेपाल टेलिकमले जीएसएम/सीडीएमए तथा एडीएसएल/एफटीटीएच सेवाका ग्राहकहरुका लागि प्रमोसनल अफर उपलब्ध गराउने भएको छ । यो अफरमा विदेशबाट आएको कल उठाउँदा पनि अब बोनस प्राप्त गर्न सकिने छ ।

जीएसएम÷सीडीएमए प्रिपेड र पोष्टपेडका ग्राहकले एक सातामा ७ मिनेट वा त्यो भन्दा बढी कल रिसिभ गर्दा नेपाल टेलिकमको नेटवर्क भित्र ७ मिनेट भ्वाइस कल गर्न र ७ वटा एसएमएस निःशुल्क पठाउन सक्ने छन् ।

यो अफर भोलि अर्थात् असार १६ गतेदेखि लागू हुनेछ । र, नेपाल टेलिकमका ग्राहकले ९० दिनसम्म यो अफर प्राप्त गर्न सक्नेछन् । यो अफर अन्तर्गतको सेवा पुराना ग्राहकहरुलाई समेत उपलब्ध हुने टेलिकमले जनाएको छ ।

अफर अन्तर्गत अब १ एमबीपीएससम्म गतिको एडीएसएल इन्टरनेट कर सहित मासिक १ हजार रुपैयाँमा उपलब्ध हुनेछ । पहिले मासिक १ हजार १७ रुपैयाँमा २५६ केबीपीएस गतिको एडीएसएल उपलब्ध थियो ।

त्यसैगरी भोल्युम बेस्ड एडीएसएलको मूल्य पनि घटाइएको छ । पहिले २१ जीबी डाटाको लागि १९ सय ८० रुपैयाँ शुल्क लिइएकोमा अब १५ जीबी डाटा ३ सय रुपैयाँमै मै उपलब्ध हुनेछ ।
त्यसैगरी २५ जीबी डाटाको ५ सय रुपैयाँ र ४० जीबीको डाटाको मूल्य ७ सय रुपैयाँमात्र तोकिएको छ । यी डाटाको गति १ एमबीपीएससम्म हुनेछ ।

त्यसैगरी दर्ता शुल्क पनि घटाइएको छ । पहिले दर्ता शुल्क कर वाहेक ५ सय रुपैयाँ भएकोमा अब भोल्युम बेस्ड डाटाको लागि कर वाहेक २ सय रुपैयाँ र अनलिमिटेड डाटाको लागि ३ सय रुपैयाँमात्र दर्ता शुल्क तोकिएको छ ।

यस्तै अब पहिलेकै मूल्यमा पहिले भन्दा डबल भोल्युमको एफटीटीएच सेवा प्राप्त गर्न सकिने छ । सो अनुरुप १० एमबीपीएस गतिको एफटीटीएच प्याकेज अन्तर्गत ३ महिनाका लागि २४० जीबी, ६ महिनाका लागि ५०० जीबी र १२ महिनाका लागि १२०० जीबी डाटा पहिलेकै मूल्यमा प्रयोग गर्न सकिने छ । त्यसैगरी १०० एमबीपीएस गतिको प्याकेज अन्तर्गत १२ महिनाका लागि १२०० जीबी डाटा प्रयोग गर्न सकिने छ ।

Read More

सरकारले साथ दिए लेलेमा धुर्मुुस सुन्तलीको ‘नमुना बस्ती’ बन्ने

       काठमाडौं, सरकारले साथ दिए लेलेमा धुर्मुुस सुन्तलीको ‘नमुना नेपाल’ बन्ने भएको छ । सरकारले स्विकृती दिएको खण्डमा ललितपुरको लेलेमा नमुना नेपाल बन्ने उनीहरुले बताएका छन् ।

ललितपुरको गोदावरी नगरपालिकाको लेलेमा रहेको सत्य सामुदायिक बनमा ‘नमुना नेपाल’ बन्ने उनीहरुले बताएका छन् । जग्गा हेर्न गएको यो जोडीलाई स्थानीयले फुलमाला सहित स्वागत गर्दै परियोजना निर्माणका लागि सहमति पत्र समेत प्रदान गरेका छन् । खोजे जस्तो जग्गा भेटेपछि धुर्मुस-सुन्तलीले आफूहरु उत्साहित भएको बताएका छन् ।

३ वटा बस्ती बनाएर विश्वभरका नेपालीको मन जितेका हाँस्य कलाकार जोडी सिताराम कट्टेल र कुञ्जना घिमिरेको नयाँ योजना निर्माण ५ अर्ब बजेटमा पुरा गर्ने बताएका थिए 

उनीहरुले भने-‘राष्ट्रिय गौरवको परियोजनालाई सरकारले पनि साथ दिने हामीले आशा गरेका छौं। यो हाम्रो मात्र नभएर सारा नेपालीको सपना हो ।’ उनीहरुले ‘नमुना नेपाल’ निर्माणका लागि उपयुक्त हुने जग्गा गोदावरीको लेलेमा हेरेका छन् । खोजे जस्तै जग्गा भेटेपछि योजनाको नजिक पुगेको उनीहरु बताउँछन् ।

स्थानियबासीले दिएको सहमति पत्र नागरिक उड्डयन मन्त्रालयमार्फत प्रस्तावना समेत पेश गरिसकेको र सरकारले सकारात्मक रुपमा परियोजना निर्माणका लागि स्विकृती दिने विश्वासउनीहरुले राखेका छन् ।

Read More

ट्राफिक ब्यवस्थापन सुधार्न एसएसपी सर्वेन्द्र खनालले गरे यस्तो सम्मानित कार्य, दुई दिनमै सुधार

            

    काठमाडौं, साउन १५ नेतृत्व फेरिएसँगै उपत्यकामा ट्राफिक प्रहरीको सक्रियता बढेको छ । एसएसपी सर्वेन्द्र खनालले ट्राफिक महाशाखाको नेतृत्व सम्हालेपछि जाम पनि घटेको छ भने ट्राफिक प्रहरीको मनोबल बढेको छ ।  उपत्यकाको ट्राफिकलाई सहज बनाउन बरिष्ठ प्रहरी अधिकृतहरु आफैं सडकमा डिउटीमा खटिन थालेका छन् । महानगरीय ट्राफिक प्रहरी महाशाखामा एसपी, डिएसी र इन्सपेक्टरहरु आफैं सडकमा खटिएर ट्राफिक व्यवस्थापनमा खटिन थालेका हुन् ।

पिक आवरमा एसएसपी खनाल आफैं सडकमा खटिन्छन् भने सिनियर अफिसरलाई नै उनले फिल्डमा खटाउन थालेका हुन् । जसको प्रभाव सडकमा देखिएको छ । पछिल्ला दुई दिन उपत्यकाको सडकमा जामको समस्या केही कम भएको छ ।  बिहान र सा“झको सडकमा धेरै सवारीको चाप हुने बेला मुख्य सडकखण्डमा सिनियर अफिसर खटिन थालेका हुन् । महाशाखामा नेतृत्व फेरिएस“गै उपत्यकामा ट्राफिक प्रहरीको सक्रियता पनि बढेको हो ।

मुख्य चोकहरुमा ट्राफिक लाइट बिग्रिएकाले ‘स्टप’ तथा ‘गो’ लेखिएका प्लेकार्डको सहायताले ट्राफिक पुलिसिङ सुरु गरिएको छ । हातले रोक्दा तथा जाउ भन्दा अस्पष्ट हुने भएकाले प्लेकार्डको सहायता लिइएको महाशाखाले जनाएको छ । ट्राफिक अवस्था अस्तव्यस्त हुँदै गएको र अनियमिततामा मुछिएपछि डिआईजी मिङमार लामालाई त्यहाबाट हटाएर खनालालाई ट्राफिकमा पठाइएको थियो ।

यो सामाग्री मन परे लाइक गर्नुहोस

Read More

अनुसन्धानले भन्छ-’नियमीत यौन सम्पर्क गरे यस्ता रोग लाग्दैन’

नियमित यौन सम्पर्क ‘सम्भोग’ गर्दा रोग नलाग्ने चिकित्सकहरुले पत्ता लगाएका छन् ।हालै टर्कीको क्लिनिक अफ अंकारा टेनिंग एण्ड रिसर्च इन्स्च्यिुटले गरेको अध्ययनमा हप्तामा तीनदेखि चार दिन सम्भोग गर्दा मृगौला ‘किड्नी’मा ५–६ मिलिमिटरको पथ्थरीबाट छुटकारा मिल्न सक्ने पत्ता लागेको हो नियमित यौन सम्पर्क ‘सम्भोग’ गर्दा रोग नलाग्ने चिकित्सकहरुले पत्ता लगाएका छन् ।हालै टर्कीको क्लिनिक अफ अंकारा टेनिंग एण्ड रिसर्च इन्स्च्यिुटले गरेको अध्ययनमा हप्तामा तीनदेखि चार दिन सम्भोग गर्दा मृगौला ‘किड्नी’मा ५–६ मिलिमिटरको पथ्थरीबाट छुटकारा मिल्न सक्ने पत्ता लागेको हो ।

इन्स्च्यिुटको यूरोलोजी विभागमा ७५ जना ९जसमा मृगौलामा पथ्थरीको समस्या थियो० लाई तीन अलग अलग टिममा बाडेर ३१ जनालाई हप्तामा तीन देखि चारपटक सम्भोग गर्न लगाइएको थियो ।दोस्रो टिममा २१ जनालाई थम्सुलोसिन ‘एउटा औषधि जो मूत्र विसर्जन अर्थात पिशाब बढाउनका लागि दिइन्छ’ प्रयोग गर्न लगाइयो । जबकी २३ जनाको तेस्रो टीमलाई योग्य चिकित्सा उपचारमा राखियो ।दई हप्तापछि पत्ता लाग्यो कि सेक्स ‘सम्भोग’ गर्न लगाइएको टिमका ३१ जनामध्ये २६ जनाले पथ्थरीबाट छुटकारा पाए ।

त्यसैगरी औषधि प्रयोग गर्ने २१ जनाको दोस्रो टिमबाट १० जनाको मात्रै पथ्थरी ठिक भयो । जबकी खास चिकित्सा उपचारमा राखिएका २३ जनामध्ये ८ जनाले मात्रै पथ्थरीबाट राहत पाए ।

Read More

माछापालनबाट वार्षिक ३० लाख आम्दानी

अर्थ संसार, महेन्द्रनगर - माछापालनबाट वार्षिक रु ३० लाख आम्दानी गर्न सफल भएका बौएलाल मुखिया अहिले फिस किङ अर्थात् ‘माछाको राजा’ भनेर चिनिन थालेका छन् ।

कुनै बेला चरम गरिबीमा बाँचिरहेका मुखिया माछापालनबाट नेपालमै निजी क्षेत्रमा सबैभन्दा बढी माछाका भुरा उत्पादन गरी बिक्री गर्नेमा पर्छन् ।

धनुषाको सहिदनगर नगरपालिका–४ नन्नुपट्टी गाउँका ७० वर्षीय मुखियाकै नाउँले उनको गाउँ चिनिन्छ । नन्नुपट्टीमा करिब १३ बिगाहा जग्गामा फैलिएको ‘मुखिया मत्स्य प्रजनन फार्म’ ले गाउँका बासिन्दाको पहिचान फेरेको छ ।

२०२९ सालबाट माछा उत्पादन शुरु गरेका मुखियाले हालसम्म आफ्नो व्यापारमा निकै ठूलो फड्को मारेका छन् । मुखियाले निजीस्तरमा करिब ४० वटा माछा उत्पादनका माउ पोखरी र नर्सरी पोखरी निर्माण गरेका छन् । जसबाट उनले वार्षिक रु सात करोड मूल्य बराबरका माछाका भुरा र करिब ३०० क्वीन्टल माउ माछा उत्पादन गरी बिक्री गर्ने गरेका छन् ।

शान्त र सरल स्वभावका मुखियाको फार्मसँगै रहेको घरको आँगनमा प्रतिदिन माछा व्यापारी, माछा उत्पादन गर्न चाहने कृषक र जानकारको ठूलो जमघट हुने गर्छ । आफूसँग उत्पादनका सीप सिकेर प्रयोगमा ल्याउन खोज्नेलाई सहजरूपमा मुखिया आफ्ना अनुभव र ज्ञान बाँड्ने गर्छन् ।

मुखियाको व्यापारमा उहाँको छोरा कन्हैया र रमेश पनि सहयोग गर्छन् । बुबाको व्यापारलाई अझ बढी फैलाउने उद्देश्यले आफूहरू अन्य पेशामा नगई यसमै लागिपरेको कान्छा छोरा रमेश बताउँछन् । यस फार्ममा उत्पादन हुने माछाका भुरा काठमाडौँ, नुवाकोट, सोलुखुम्बु, मोरङ, बारा, पर्सा, सप्तरी, झापा, महोत्तरीलगायत नेपालका अधिकांश माछापालन रहेको स्थानमा पुग्ने रमेशले बताउनुभयो ।

अहिले माछा व्यापारबाटै वार्षिक रु २५ देखि ३० लाखसम्म आम्दानी गर्न सफल मुखिया परिवारलाई यो अवस्थासम्म आइपुग्दा परिश्रम, चरम गरिबी र असिम दुःख भोगेको अनुभव पनि छ ।

विगत सम्झँदै उनले भन्नुभयो – तराईमा दलित जाति मै पर्ने उहाँको समुदाय वर्षौंदेखि गरिबीको चपेटामा छ । मुखिया पनि अति विपन्न परिवारमा जन्मिएका हुन् । आफू जन्मिएको दश दिनमै आमा पारो मुखिया बितेको धेरै पछि बुबा दुखरन मुखियाबाट थाहा पाएका बौएलालले बताउनुभयो ।

उहाँले भन्नुभयो– “त्यतिबेला आफ्ना ठुल्दाइ किसुन मुखियाका सँगै एक धुर जग्गामा रहेको झुपडीमा बस्थ्यौँ । आफू १० वर्षको हुँदा बुबा निकै बिरामी परेको र औषधोपचार गराउने अवस्था थिएन । घरमा खानाकै धौधौ थियो भने औषधि त ठूलो समस्या भइहाल्यो ।” उपचार अभावमा बुबा बितेको सम्झँदा उहाँको आँखा रसायो ।

उहाँले अति नै खराब अवस्थामा हुँदा आफ्ना नातेदारले समेत खासै सहयोग नगरेको अनुभव उहाँसंग छ । “दाइले जसोतसो खोल्सामा दिनभर माछा मार्नुहुन्थ्यो र त्यो बेचेर जे–जति आउँथ्यो, त्यसैबाट गुजारा चलाउँथ्यौँ हामी”, मुखियाले पुराना दिन सम्झिदै भन्नुभयो ।

मुखियाको अनुसार करिब १३ वर्षको उमेरमा उहाँ आफ्नै गाउँका धनीमानी छिमेकी ज्ञानकुमार तिवारीको घरमा कामकाज गर्न थाल्नुभयो । त्यहीबेला अमेरिकाबाट एक जना विदेशी गाउँमा माटो र पानी परीक्षणका लागि आएका थिए । ती विदेशीले बढी जग्गा हुने व्यक्तिको माटो परीक्षण गरी कहाँ कस्तो बाली लगाउँदा राम्रो हुन्छ भनी सुझाव दिन्थे ।

उहाँले माछापालनबाट पनि राम्रो आम्दानी हुने बताएका थिए । विदेशीको कुरा मन परे पनि मुखियासँग भने न जग्गा थियो न पैसा नै । उहाँले काम गर्ने साहु तिवारीकोे तीन कट्ठा जग्गामा पोखरी थियो । मुखियाले त्यही पोखरीमा माछा पाल्ने प्रस्ताव राख्नुभयो । तिवारी आम्दानीको आधा दिने सर्तमा सहमत भए । “तिनै विदेशीले औषधि र पोखरी सफा गर्न चुना उपलब्ध गराउनुभयो”, मुखियाले स्मरण गर्नुभयो– “सरकारले कृषकलाई सित्तैमा दिने माछाका भुरा ल्याएर खेती शुरु गरेँ ।”

सानो पोखरी उत्पादन राम्रै भयो । त्यही माछा बेचेर जीविकोपार्जन सहज हुन थाल्यो । अधियामा सुरु गरेको माछापालनमा नयाँ मोड आयो जब तत्कालीन प्रधानपञ्चले आफ्नो घर नजिकको पोखरी ठेक्कामा दिने प्रस्ताव राखे । तिवारीजीको सल्लाहमा मुखियाले त्यो पोखरी ठेक्कामा लिनुभयो । लगानी गर्ने पैसा नभएकाले रु एघार सय पैचो पनि उनै तिवारीले दिएका थिए । त्यो पैसाको भुरा किनेर पोखरीमा हाल्ने तरखर गरिराख्दा रातिपख ती भुरा मरे । झन ठूलो समस्या आइप¥यो । बाध्य भएर पाँच प्रतिशतका दरले रु ५०० ऋण लि र रु ४०० साथीको बुबासँग सापट लिनुभयो ।

त्यही रु ९०० बाट शुरु भएको माछा व्यवसाय नै आज उहाँको परिचय भएको छ । “अर्को वर्ष जब पोखरीमा माछा मार्यौ, त्यसबाट ठूलो उपलब्धि भयो र जिन्दगी नै फेरियो”, मुखियाले भन्नुभयो – “त्यतिबेला प्रतिकलिो रु आठमा बिक्री हुने माछाबाट रु ११ हजार आम्दानी गरें । त्यही पैसाबाट ११ कट्ठा खेत किनेर धानखेती गरेको र थप तीन कट्ठा खेत किनेर त्यसमा माछापालनको काम शुरु गरे,” उहाँले भन्नुभयो ।

आफ्नो मिहनेत र परिश्रममा सदैव साथ दिएकी श्रीमती बुधनीदेवी मुखिया र छोराको हौसलाले नै अहिलेसम्म ऊर्जा दिने गरेको मुखिया बताउनुहुन्छ । सानैमा बुबाआमा बितेकाले धेरै पढ्न नपाए पनि गाउँकै विद्यालयमा कक्षा आठसम्म अध्ययन गरेका मुखिया लामो अनुभवका कारण हाल माछासम्बन्धी बिमारी, रोग वा समस्याको निदान गर्नसमेत सक्नुहुन्छ । “म चिकित्सक त होइन तर अनुभवका कारण माछाका समस्या सजिलै बुझेर समाधान गर्न सक्छु”, मुखियाको आत्मविश्वास छ ।

सम्भावना देखेको ठाउँमा पसिना चुहाए । कुनै बेला एक कट्ठा घरघडेरीमा सीमित उनले १४ बिघा जग्गा खरिद गरे । उनीभन्दा पहिला त्यस क्षेत्रमा कसैले पनि व्यावसायिक माछाखेती गरेकै थिएन । अहिले उनकै सहयोगमा दर्जनौँ किसान व्यावसायिक माछा खेतीमा लागिपरेका छन् ।

मुखियाको मिहिनेतलाई राज्यले पनि बेलाबखत सम्बोधन गरेको उहाँ बताउनुहुन्छ । २०४६ सालमा उहाँलाई सरकारले माछा उत्पादन तालिमका लागि एक महिना बंगलादेश पठाएको थियो । त्यस्तै उहाँको परिश्रम र माछा उत्पादन क्षेत्रमा पुर्याएको योगदानलाई कदर गर्दै २०५६ सालमा तत्कालीन राजा वीरेन्द्र शाहको हातबाट गोरखा दक्षिणबाहु पुरस्कारबाट सम्मानित गरिएको थियो । यसका साथै उहाँले देश–विदेशमा सयौँ सम्मान र पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नुभएको छ ।

उहाँले भन्नुभयो– “मैले जुन गरिबी र समस्यामा आफ्नो बाल्यकाल बिताए त्यस्तो अवस्था अब आफ्नो परिवारमा कहिल्यै नआओस् त्यसका लागि केही गरेको छु जस्तो लाग्छ ।”

२० वर्ष पूर्व भएको स्थानीय निकायको निर्वाचनमा गाविस अध्यक्षमा निर्वाचित भई सफल कार्यकाल चलाई सक्नु भएको मुखिया अबको स्थानीय तहको निर्वाचनमा आफ्नो नगरपालिकाबाट प्रमुख पदमा उम्मेदवारी दिने तयारीमा रहेको बताउनुभयो ।

धनुषाको प्रत्येक गाविसमा कम्तीमा दुई र बढीमा २२ वटा सम्म पोखरी रहेको जानकारी मत्स्य व्यवसायी संघ धनुषाका अध्यक्ष कन्हैया मुखियाले दिनुभयो । उहाँले जिल्लामा ३७० पोखरीको संख्यामा रहेको जानकारी दिदैं सबैभन्दा बढी धनुषाको क्षीरेश्वरनाथ नगरपालिकामा पोखरी रहेको बताउनुभयो । अहिले जनकपुरको माछा नेपालमा नै प्रसिद्ध छ ।

Read More

घातक हुँदै स्वाइन फ्लु स्याङजाको वालिङमा स्वाइन फलुको प्रकोप

स्याङजाको वालिङमा स्वाइन फलुको प्रकोप
राजधानीमा १२ जना स्वाइन फलु प्रभावित भेन्टिलेटरमा
राजधानीसहित अन्य शहरमा प्रकोप फैलिने सम्भावना

श्रावण १४, २०७४-

मुलुकमा इन्फलुएन्जा ए (एच१एन१) भाइरस अर्थात् स्वाइन फ्लु संक्रमितमध्ये केही व्यक्तिमा धेरै छिटो स्वास्थ्यसम्बन्धी जटिलताहरू देखिन थालेपछि चिकित्सकहरूले रुघाखोकीको लक्षण देखिए थप सतर्कता अपनाउन सल्लाह दिएका छन्। 

स्वाइन फ्लु संक्रमितमा दुई दिनमै दुवै फोक्सो खराब हुने समस्यासमेत देखिन थालेको औंल्याउँदै त्रिवि शिक्षण अस्पताल, इन्टेन्सिभ केयर युनिट (आईसीयू), क्लिनिकल कोअर्डिनेटर डा. सुवास आचार्य भन्छन्, ‘पहिले स्वाइन फ्लुका केसहरूमा रिकभर (स्वास्थ्यलाभ) भइरहेको थियो, हाल त्यो देखिएन।’

स्वाइन फ्लु संक्रमणमा परेर तीन दिनअघि एक व्यक्ति अचानक नाजुक स्थितिमा पुगेको उल्लेख गर्दै वरिष्ठ छाती रोग विशेषज्ञ डा. रमेश चोखानी भन्छन्, ‘यस्ता बिरामी तुरुन्त उपचारमा नपुग्दा छाती खराब हुने प्रक्रिया धेरै छिटो सुरु हुन्छ।’

रुघाखोकीको समस्या भएकाहरूमा सास फेर्न असजिलो हुनु चेतावनीको संकेत रहेको औंल्याउँदै डा. चोखानी यो समयमा रुघाखोकी लागे तुरुन्त चिकित्सकीय सहयोग लिनुपर्ने बताउँछन्। उपचारमा ढिलो भए औषधिले प्रभाव पार्न नसकी बिरामीको ज्यान जान सक्छ। 

समयमै उपचार हुन सके स्वाइन फ्लु निको हुन्छ। लापरबाही गरे, ढिलो उपचार सुरु गरे यो रोगाट मृत्यु हुने सम्भावना बढी देखिएको छ। सामान्य रुघाखोकीबाट सुरु हुने स्वाइन फ्लुका बिरामीलाई निमोनियासम्म हुन सक्ने डा. चोखानी बताउँछन्। 

शुक्रराज ट्रोपिकल तथा सरुवा रोग अस्पतालका डा. शेरबहादुर पुनका अनुसार, शुक्रबार एउटै परिवारका तीन जना प्रयोगशाला प्रमाणित स्वाइन फ्लुको उपचारका लागि त्यहाँ पुगे। यस्तो समस्या लिएर हाल दिनहुँ १५ जनासम्म अस्पताल आउने गरेको उनी सुनाउँछन्। हाल भारतमा स्वाइन फ्लु कडा रूपमा देखिएको औंल्याउँदै डा. पुन हाम्रो मुलुकमा समेत यो संक्रमणबारे थप अध्ययन आवश्यक रहेको बताउँछन्। स्वाइन फ्लु भाइरसको जिनमा सामान्य परिवर्तन आउनाले यो कडा भएको हुन सक्ने उनको आशंका छ। 

डा. आचार्यले राजधानीका निजी र सरकारी अस्पतालका आईसीयूमा स्वाइन फ्लु/भाइरल निमोनियाका बिरामीको संख्यामा उल्लेख्य वृद्घि भइरहेको बताउँछन्। यस्ता धेरैजसो बिरामीलाई कृत्रिम श्वासप्रश्वास यन्त्र (भेन्टिलेटर) मा राख्नुपरेको उल्लेख गर्दै उनी थप्छन्, ‘शिक्षण अस्पतालको आईसीयूमा भर्ना भएका एक व्यक्तिको स्वाइन फ्लुकै कारण मृत्यु भयो। गत साता पनि एक जनाको भाइरल निमोनियाले गर्दा मृत्यु भएको थियो। स्वाइन फ्लु संक्रमणका कारण भेन्टिलेटरमा राख्नुपरेका दुई जनामा त्यसअघि कुनै रोग थिएन। मृत्यु भएका एक जना तिनैमध्येका हुन्।’
स्वाइन फ्लुले मृत्यु भएका ती व्यक्तिलाई ग्रान्डी इन्टरनेसनल हस्पिटलबाट शिक्षणमा ल्याइएको थियो। हाल राजधानीका प्रतिष्ठित निजी र सरकारी अस्पतालहरूमा स्वाइन फ्लु भएका १२ व्यक्तिलाई भेन्टिलेटरमा राखिएको जनाउँदै डा. किशोर खनाल यस्ता अधिकांश बिरामी पोखरा, बुटवल, स्याङ्जाका रहेको बताउँछन्। 

डा. खनालका अनुसार स्वाइन फ्लु कडा रूपमा देखिएकाहरू थोरै समयमा धेरै सिकिस्त हुने प्रकृति देखिएको छ। उनी स्वाइन फ्लुले महामारीको रूपसमेत लिन सक्ने चेतावनी दिन्छन्।
यो वर्ष स्वाइन फ्लु पहिलेभन्दा निकै कडा देखिएको जनाउँदै डा. आचार्यले भन्छन्, ‘एन्टिभाइरल औषधि टेमी फ्लु सुरु गरे पनि १० देखि १५ प्रतिशतसम्म संक्रमितमा सिभियरिटी (तीव्रता) बढेको थियो। उनीहरूलाई एन्टिभाइरल दिए पनि भेन्टिलेटरमा राख्नुपर्ने अवस्था देखियो।’ 

इपिडिमियोलजी तथा रोग नियन्त्रण महाशाखाका डा. गुणनिधि शर्माका अनुसार, हाल स्याङ्जाको वालिङमा मौसमी भाइरल इन्फलुएन्जा (रुघाखोकी/एच१एन१) प्रकोपकै रूपमा देखिएको छ। स्वाइन फ्लुलाई सरकारी निकायले मौसमी रुघाखोकी भन्ने गरेको छ। 

तत्काल उपत्यकामा स्वाइन फ्लुको प्रकोप नरहेको भन्दै डा. शर्माले राजधानीसहित जनघनत्त्व भएका अन्य सहरमा यसको प्रकोप फैलिने सम्भावना रहेको स्विकार्छन्। 

रुघाखोकीको समस्या देखिँदा सुरक्षा उपाय अपनाउनुपर्ने सुझावसमेत उनी दिन्छन्। स्वाइन फ्लुले संक्रमित एक सय व्यक्तिमध्ये ५ प्रतिशतमा मृत्यु हुने सम्भावना रहेको डा. शर्मा बताउँछन्।
मुटु, दम, मधुमेह र क्षय रोग भएका, श्वासप्रश्वासको रोग भएका, मोटा व्यक्ति, मद्यपान गर्ने, मृगौला फेल भएका, डायलसिसमा रहेका, क्यान्सर भएका स्वाइन फ्लुको बढी जोखिममा हुन्छन्। बूढापाका, पाँच वर्षमुनिका बालबालिका, गर्भवतीहरू, पार्किन्सन्सलगायतका स्नायुसम्बन्धी रोग भएका र कमजोर रोग प्रतिरोधक क्षमता भएकाहरू पनि यस्तो खतरामा हुन्छन्। 

दुई पटक फैलिन्छ स्वाइन फ्लु 
हाम्रो मुलुकमा स्वाइन फ्लु प्राय: वर्षेनी दुईपटक फैलिने गरेको छ। यो संक्रमण तापक्रम एकदम बढी भएर विस्तारै घट्न थाल्दासमेत देखिन्छ। यस्तो अवस्थामा यसको भाइरस बढी सक्रिय हुन्छ। यस्तै जाडो याममा समेत तापक्रम चिसोबाट गर्मीतिर जान लाग्दा भाइरस सक्रिय भएर स्वाइन फ्लु हुने गरेको डा. शर्मा बताउँछन्। 

सहज रूपमा एन्टिभाइरल उपलब्ध हुनुपर्छ : डा. चोखानी
वरिष्ठ छाती रोग विशेषज्ञ डा. रमेश चोखानीले एन्टिभाइरल औषधि ‘ओसेल्टामिविर’ सहज रूपमा औषधि पसलहरूमा उपलब्ध नहुँदा उपचारमा समस्या परिरहेको बताएका छन्।
हाल टेमी फ्लु सरकारी स्वास्थ्य निकायबाट पुर्जा हेरेर मात्र दिने गरिएको छ। डा. चोखानीका अनुसार यसले गर्दा तुरुन्त औषधि सुरु गर्नुपर्नेहरूलाई कुर्नुपर्ने बाध्यता छ।
उनी टेमी फ्लुको बिक्री लाइसेन्स प्राप्त औषधि पसलबाट समेत गर्नुपर्ने जनाउँदै यसलाई चिकित्सकीय पुर्जा देखाएपछि किन्न पाउनुपर्ने बताउँछन्। 

के हो स्वाइन फ्लु?
स्वाइन फ्लु साससँग सम्बन्धित एउटा संक्रामक भाइरल रोग हो। सन् २००९ मा यो रोग विश्वव्यापी महामारी बन्यो। यो टाइप ए भाइरसका कारणले हुन्छ। यो भाइरस शरीरमा प्रदूषित हावालाई सासका माध्यमले भित्र जाँदा वा कुनै प्रदूषित सतहलाई छोएर आँखा, नाक वा मुखलाई छोएपछि शरीरभित्र प्रवेश गर्छ। स्वाइन फ्लुको लक्षण सामान्य भाइरलसँग मिल्दोजुल्दो भए पनि यसको तीव्रता धेरै बढी हुन्छ। घाँटी बिग्रनु, उच्च ज्वरो, अल्छीपना र शक्तिहीनता अनुभव हुनु यसका सामान्य लक्षण हुन्। यसको उपचार लक्षणका आधारमा गरिन्छ। स्वाइन फ्लुका केही केसमा बिरामीलाई वान्ता हुने र पखाला लाग्नेसमेत देखिएको छ। यसको गम्भीर केसमा निमोनिया र शरीरका अंगहरू फेल पनि हुन्छन्। 

कसरी फैलिन्छ ? 
अमेरिकास्थित सेन्टर फर डिजिज कन्ट्रोल एन्ड प्रिभेन्सन (सीडीसी) का अनुसार सामान्य रुघाखोकीको विषाणुजस्तै स्वाइन फ्लुको विषाणु फैलिन्छ। जसरी मौसमी रुघाखोकी हाच्छिउँ वा रोगीले छुँदा, आम्नेसाम्ने कुरा गर्ने व्यक्तिमा फैलिन्छ, त्यसैगरी एच१एन१ समेत फैलिने गरेको छ।
यो रोग पकाएको सुँगुरको मासु खानाले वा सुँगुरनजिक रहनाले हुँदैन। यदि फ्लु विषाणु भएको कुनै वस्तुलाई कुनै व्यक्तिले छोएर आफ्नो नाक वा मुखलाई छोयो भने रोग सर्न सक्छ।
जब कुनै रोगी खोक्छ वा हाच्छिउँ गर्छ, त्यति बेला धेरै ससाना पानीको नदेखिने कण (ड्रप्लेट) वातावरणमा फैलिन्छ। रोग प्रभावित व्यक्तिले कुराकानी गर्दासमेत मुखबाट निस्किने ससाना नदेखिने पानीका कणमा विषाणु हुन सक्छन्। 

उपचार 
स्वाइन फ्लु संक्रमण भएकाहरूलाई ओसेल्टामिविर अर्थात् टामी फ्लु र जनामिविर अर्थात् रेलेसा नामक विषाणुरोधी औषधि दिने गरिन्छ। यी दुइटै औषधिले विषाणुको प्रोटिन न्युरामिनिडेजलाई दमन गर्छन्। यी औषधि सबैथरीका इन्फलुएन्जा ए भाइरसविरुद्घ प्रभावकारी प्रमाणित भएका छन्। ईन्फलुएन्जाको विषाणुरोधी औषधि यो रोगको रोकथामका लागि ती व्यक्तिहरूलाई दिन सकिन्छ, जो अहिले रोगी नभए पनि एच१एन१ बाट ग्रस्त व्यक्तिको सम्पर्कमा पुगिसकेका छन्। वा, कुनै यस्ता रोगीको सम्पर्कमा छन्। 

मौसमी रुघाखोकी र स्वाइन फ्लु 
उस्ताउस्तै लक्षण हुने भएकोले मौसमी रुघाखोकी र स्वाइन फ्लुबीचको अन्तर छुट्टयाउन गाह्रो हुने गरेको छ। ज्वरो बढी आयो, सास फेर्न असजिलो भयो भने तुरुन्त चिकित्सककहाँ पुगिहाल्नुपर्छ।
‘हामीलाई समेत लक्षणको आधारमा स्वाइन हो कि सामान्य फ्लु भन्ने छुट्टयाउन गाह्रो पर्ने भएकोले कडा रुघाखोकी देखिएकाहरूले तुरुन्त चिकित्सकीय सहयोग लिनुपर्छ,’ डा. चोखानी सुझाउँछन्। प्रयोगशाला परीक्षणपछि स्वाइन भए/नभएको किटान गर्न सकिन्छ। 

लक्षण 

• सामान्य रुघाखोकीमा झैँ नाकबाट पानी बग्नु, हाच्छिउँ आउनु, खोकी लाग्नु 
• तीव्र ज्वरो देखिनु, औषधि खाँदासमेत ज्वरो नघट्नु, 
• पखाला लाग्नु, वान्ता हुनु 
• घाँटी खसखसाउनु, यस्तो क्रम बढ्दै जानु 
• टाउको फुट्लाजस्तो हुनु, मांसपेसी दुख्नु, अत्यधिक थकाइ लाग्नु 

को बढी जोगिने?

• बूढापाका, पाँच वर्षमुनिका बालबालिका र गर्भवतीहरू 
• मुटु, फोक्सो र मृगौला र दमका रोगीहरू
• पार्किन्सन्सलगायतका स्नायुसम्बन्धी रोग भएकाहरू 
• मधुमेह भएका, रोगप्रतिरोधक क्षमता कमजोर भएकाहरू 

कसरी जोगिने?

• सार्वजनिक स्थानबाट घर फर्केपछि साबुनपानीले राम्ररी हात धुनुपर्छ। 
• हात नधोएसम्म मुख, नाक वा आँखा छुनुहुन्न किनभने शरीरमा विषाणु प्रवेश गर्ने बाटा नै यिनै हुन्। 
• खोक्नु वा हाच्छिउँ गर्नुअघि टिस्यु पेपर वा रुमालले मुख छोप्नुपर्छ। त्यसपछि टिस्यु पेपरचाहिँ फयाँक्ने र रुमाललाई तातो पानीमा छोएर सुकाउनुपर्छ। हात पनि राम्ररी धुनुपर्छ। 
• घरको भुइँ विसंक्रमित पार्नुपर्छ। 
• रोगीले काममा जानुहुन्न। सामाजिक मेलमिलाप तथा उत्सवबाट टाढै बस्नुपर्छ, अन्य व्यक्तिलाई तपाईंको रोग नसरोस् भनेर। 
• रोगीसँग घनिष्ठ सम्पर्कमा बस्नुहुन्न। 

Read More

झाडापखाला लागेको बिरामीलाई ईशुले ठिक पार्नुहुन्छ भन्दै बाईबल पढ्दापढ्दै मृत्यु

  

     कैलाली,साउन १३ | यो संसारका जन्मदाता, सृष्टिकर्ता भनेकै परमपरमेवर यशु ख्रिष्ट नै हुन् । मानिसहरूको पापमोचन गर्नका लागि यशु ख्रिष्ट क्रुसमा झुण्डिएका थिए । उनीमा विश्वास गरेको खण्डमा सम्पूर्ण रोगव्याधीको अन्त्य हुन्छ भन्ने विश्वासमा परेका कैलाली जिल्लाको उर्मा–६ का झक्कु चौधरीले आफ्नी छोरीसमेत गुमाएका छन् ।

झाडापखाला लागेकी छोरीलाई अस्पताल लैजाननुको सट्टा दुई दिनसम्म घरमै पाश्चर गोपाल चौधरीको बाइबल अध्ययन र तन्त्रमन्त्रमा लागेपछि उनले आफ्नी १९ वर्षीया छोरी दीपा चौधरीलाई गुमाउन पुगेका हुन् ।

घटना अनुसार छोरीलाई ९ वैशाखमा झाडापखाला लागेपछि उपचारका लागि आधा घन्टाको दुरीमा रहेको सेती अञ्चल अस्पताल धनगढी लैजानुको सट्टा झक्कु स्थानीय चर्चका पाश्चर गोपाल चौधरीको शरणमा पुर्‍याएका थिए ।

चर्चका पाश्चर चौधरीले पनि झाडापखाला लागेको बिरामीलाई औषधि खान र अस्पताल लैजानका लागि सल्लाह दिनुको सट्टा उनको घरमा पवित्र बाइबलका कथा सुनाउने र मन्त्र जप गर्न थालेका थिए । झाडापखाला ठीक नभएर दीपाको स्वास्थ्य झन्झन् खराब हुँदै गएपछि त्यसको दुई दिनपछि मात्र शुक्रबार बिहान ९ बजे परमेश्वरको शरणबाट झक्कुले छारीलाई सेती अञ्चल अस्पताल पुर्‍याएका थिए ।

विपन्न दलित, थारूलगायतका आदिबासी जनजातीका बस्तीबस्तीमा पुगेर इसाई धर्मावलम्बीहरूले परमेश्वरमा विश्वास गरेको खण्डमा धनलाभ, रोगव्याधीको अन्त्य हुनेलगायतका सपना बाँड्ने गरेका कारण मानिसले सेती अञ्चल अस्पताल पुगाएर अस्पतालको बेडमा राख्ने बित्तिकै दीपाले प्राण त्याग गर्न पुगेकी थिइन् । सेती अञ्चल अस्पतालका ड्युटी इन्चार्ज तथा सिनियर अहेब कृष्ण बोहोराका अनुसार मृतक दीपाको शरीरमा पानी र रगतको मात्रा निकै कम भइसकेको थियो ।

समयमा अस्पताल पुर्‍याएको भए झाडापखाला निको हुने सम्भावना भए पनि अभिभावकको चरम लापरबाहीका कारण दीपाको ज्यान गएको थियो ।

दीपाका बुबा झक्कु चौधरीले भने, ‘पाश्चर र छिमेकीको विश्वासमा लागियो, पाश्चरले समयमै अस्पताल लैजाने सल्लाह दिएको भए पनि आफू त्यही सल्लाह अनुसार चल्ने थिएँ, सौर्य दैनिक लेख्छ आफू अशिक्षित भएकाले पाश्चरको भनाइमा लागियो, नत छोरी नै बाँचिन, नत परमपरमेश्वर येसुले नै छोरीलाई बचाउन सके’ उनले थपे, छोरीलाई अन्ध विश्वासको सिकार बनाइयो ।

सुदूरपश्चिमका तराई र पहाडी जिल्लाका अति विपन्न दलित, थारूलगायतका आदिबासी जनजातीका बस्तीबस्तीमा पुगेर इसाई धर्मावलम्बीहरूले परमेश्वरमा विश्वास गरेको खण्डमा धनलाभ, रोगव्याधीको अन्त्य हुनेलगायतका सपना बाँड्ने गरेका कारण मानिसले विभिन्न रोगको सिकार बन्नुपर्ने अवस्था छ । गरिबी र अशिक्षाका कारण त्यहाँका मान्छे बढी अन्धविश्वासमा भर पर्ने गरेका छन् ।

Read More

अन्तिम सेकेन्डमा फेसबुकमा “समप्त”भनेर गरे युवकले आत्महत्या..! तर किन ?

   १२ साउन, उदयपुर : त्रियुगा नगरपालिका वडा नं.११ निवासी अन्दाजी २१ बर्षिय सुशील कोइरालाले फेसबुकमा समाप्त…. लेखेर एक युवकले आत्महत्या गरेका छन |

बिहिबार मध्यराति १ बजेर २० मिनेट जाँदा आफनो फेसबुक ‘समाप्त’ शब्द लेखेर त्यस पछी गलामा पासो लगाई झुण्डिएर आत्महत्या गरेको प्रहरीले जनाएको छ ।

आफ्नो फेसबुकमा पीडादायी र निराशाजनक शब्दले भरिएका साहित्यीक वाक्यहरु लेख्दै आउने गरेका उनि मानसिक तनाबमा रहेको जस्तो देखिएको जिल्ला प्रहरी कार्यालयका प्रमुख एसपी नरबहादुर केसीले बताए ।

केही समय देखि आफन्त भन्दा टाढा बस्दै आएका शुसिल पाँच सात दिन अगाडी मात्रै श्रीमती र साना साना दुई छोराहरुलाई ससुराली काठमाडौं छोडेर गाईघाट फर्केका थिए । श्रीमतीलाई अघिल्लो दिन मात्रै छिटै घर आउनु भनेका उनले त्यहि रात आत्महत्या गरे ।

जव श्रीमती विहिबार विहान करिब १० बजे तिर घर आईपुगिन कोठा बन्द थियो | त्यसपछी श्रीमतीले छिमेकीको साहायतामा ढोका खोल्दा श्रीमान झुण्डिएको अवस्थामा फेला परेको श्रीमतीलाई उद्धृत गर्दै प्रहरीले जनाएको छ ।

उनको शव सुक्रबार दिउसो पोष्टमार्टम पछि परिवारलाई जिम्मा लगाएको प्रहरीले जनाएको छ ।

कोइरालाले बुधबार राति १० बजेर १० मिनेटको समयमा फेसबुकमा लगालग ३ ओटा पोस्ट गरेका थिए , ति सबैमा पिडा थियो, बिछोडको बेदना थियो 

बुधबार राती करिब १२ बजेर ४५ मिनेट जादा उनले यस्तो पोस्ट गरेका थिए :

‘ए रात आईज न ल
निल्न मलाई
उनको सपना बोकी
चिल्न मलाई
अब तँ मात्र मरो हो
भर छैन कसैको
खुलेर कराउँछु म त
डर छैन कसैको
खुसी र हाँसो के हो
कालो मात्र देख्छु
मर्नु पर्ने हुलमा आफ्नै
पालो मात्र देख्छु
ए रात भन्देन मलाई
मर्ने कसरी सहज
डुब्नै लागेँ आँसुमा अब
तर्ने कसरी सहज
सास त भाग्यले खायो
छाती पिरले
मुटु मा प्वाल पार्छ याद
राती तिरले
भत्केको घर भो सरिर
छोडेर गए सब
दुखी छस तँ भन्दै नाता
तोडेर गए सब
ए रात भन्देन मलाई
गरूँ के अब
तँ पनी चुप लागी बस्दा
मरूँ के अब …….?’

Read More